drug rehab Tampa
poniedziałek, 01 październik 2018 09:59

Święci patroni w życiu mieszkańców wsi polskiej (obchody październikowe)

Postaci chrześcijańskich świętych odgrywały znaczącą rolę w życiu mieszkańców wsi polskiej. W dni, w których byli czczeni wyznaczały terminy rozpoczęcia lub zakończenia prac polowych i gospodarskich. Uważano ich za pośredników pomiędzy światem ludzkim a boskim w ważnych sprawach, jak obrona przed klęskami żywiołowymi i zarazami. Powierzano im również codzienne troski i zmartwienia. Byli stawiani za wzór do naśladowania dla wiernych.

 

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus – patronka zakonu kermelitek, teresek i terezjanek, Francji, kościelnych, misjonarzy i misji, chorych na AIDS

(1 października)

Święta Teresa urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alencon we Francji. Jej rodzice byli ludźmi niezwykle pobożnymi i doświadczonymi przez cierpienie, bowiem wcześniej stracili czworo dzieci. Po ukończeniu 8. roku życia Teresa, rozpoczęła naukę w szkole klasztornej sióstr benedyktynek. 25 marca 1883 roku zapadła na ciężką chorobę. Jak sama wyznała, uzdrowiła ją cudownie Matka Boża. Od tego momentu postanowiła robić wszystko, by ratować ludzi grzesznych. Modliła się żarliwe o nawrócenie mordercy i doczekała się jego przemiany zanim wyrok został wykonany.

9 kwietnia 1888 roku Teresa wstąpiła do Karmelu w Lisieux, przyjmując imię Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. 10 stycznia 1889 roku rozpoczęła nowicjat, a 8 września 1890 roku złożyła śluby zakonne. Rok później odkryła "małą drogę dziecięctwa duchowego". Pragnęła by jej życie stało się aktem doskonałej miłości, a cierpienie możliwością jej pogłębienia i wykazania. W lutym 1893 roku została mistrzynią nowicjatu, pełniła też funkcję zakrystianki. Rok później jej przełożona, matka Agnieszka poprosiła ją o spisanie wspomnień z dzieciństwa. W ten sposób powstały trzy rękopisy, które stanowią autobiografię Świętej i zostały opublikowane po jej śmierci pod tytułem „Dzieje duszy”.

Święta Terasa zmarła 30 września 1896 roku w wieku 24 lat. Przed śmiercią zapowiedziała, że przebywając w niebie, chce czynić dobro na ziemi spuszczając na nią „deszcz róż”.

23 kwietnia 1923 roku Papież Pius XI dokonał beatyfikacji Teresy, a dwa lata później jej kanonizacji. W 1927 roku ogłosił ją, obok św. Franciszka Ksawerego, główną patronką misji katolickich. W 1997 roku, w 100. rocznicę śmierci, papież św. Jan Paweł II ustanowił św. Teresę doktorem Kościoła - razem z Teresą z Avili i Katarzyną ze Sieny.

Święta Teresa z Lisieux jest patronką zakonów: karmelitanek, teresek, terezjanek; archidiecezji łódzkiej i Francji. Jest przedstawiana na podstawie autentycznych fotografii. Jej atrybutami są: Dziecię Jezus, księga, pęk róż, pióro pisarskie.

 

Święty Franciszek z Asyżu –  patron harcerzy, aktorów, niewidomych, robotników, tapicerów, ubogich, więźniów, kupców, zwierząt, ekologii i ekologów, ornitologów i hodowców ptactwa domowego

(4 października)

09Święty Franciszek z Asyżu urodził się w 1181 lub 1182 roku w Asyżu w rodzinie zamożnego kupca, sukiennika umbryjskiego Pietro Bernardone. Jego matka, Pika, pochodząca z Pikardii, nadała mu na chrzcie imię Jan (na cześć Jana Chrzciciela albo Jana Ewangelisty), które ojciec zmienił na Francesco, prawdopodobnie będąc pod ogromnym wrażeniem Francji, w której zawarł korzystne umowy handlowe. Mając 21 lat Franciszek wziął udział w wojnie pomiędzy Asyżem a Perugią. Na przełomie 1202 i 1203 roku, w wyniku zdrady towarzysza, został uwięziony w Perugii. W 1204 roku ze względu na ciężką chorobę został uwolniony i wrócił do Asyżu.

Rok 1205 był początkiem powolnego procesu nawrócenia Franciszka. W czasie wyprawy wojennej do Apulii, w Spoleto miał wizję, która zadecydowała o kolejach jego życia. Ze względu na nawrót choroby ponownie wrócił do Asyżu, gdzie hojnie obdarował spotkanego po drodze trędowatego i dał mu pocałunek pokoju. W asyskim kościele San Damiano jesienią tego samego roku usłyszał głos Chrystusa, przemawiającego z ikony krzyża, który kazał mu iść i odbudować kościół. W 1208 roku Franciszek, uderzony usłyszanymi w czasie mszy słowami, dotyczącymi stylu życia apostolskiego - "Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" - zdjął habit eremicki i zaczął nosić prostą brązową tunikę. Z bosymi stopami wzywał ludzi do czynienia pokuty.

Rok później spisał swoje propozycje życia ubogiego według rad Ewangelii i wraz ze swymi braćmi udał się do Rzymu. Papież Innocenty III zatwierdził regułę zakonu braci mniejszych. Kolebką franciszkanów stała się Porcjunkula pod Asyżem.

Franciszek wędrował z miasta do miasta głosząc pokutę. W 1211 roku wyruszył w podróż do Syrii. Nie udało mu się jednak dotrzeć do celu i wrócił do Włoch. Uczestniczył w Soborze Laterańskim IV. Z myślą o ewangelizacji pogan wybrał się na Wschód. W 1219 roku wraz z krzyżowcami dotarł do Egiptu i tam spotkał się z sułtanem Melek-el-Kamelem, wobec którego świadczył o Chrystusie. Sułtan pozwolił  mu bezpiecznie opuścić obóz muzułmański i wydał zgodę na odwiedzenie miejsc uświęconych życiem Chrystusa w Palestynie, która znajdowała się wówczas pod panowaniem muzułmańskich Arabów. W 1220 roku Franciszek wrócił do Italii. Trzy lata później zrzekł się przywództwa nad zakonem. W grudniu tego samego roku urządził pierwszą w historii szopkę bożonarodzeniową. W 1224 roku otrzymał święte stygmaty. W ten sposób, na dwa lata przed śmiercią, został pierwszym w historii Kościoła stygmatykiem.

Ostanie miesiące życia spędził odwiedzając kolejne miasta. Późnym latem 1226 roku wrócił do Asyżu, gdzie zmarł 3 października. Został ogłoszony świętym przez papieża Grzegorza IX, wcześniejszego opiekuna zakonu.

Najpopularniejszym tekstem św. Franciszka jest „Pieśń słoneczna”. Pozostawił po sobie pisma: Napomnienia, listy, teksty poetyckie i modlitewne. Święty Franciszek jest patronem wielu zakonów, m. in.: albertynów, franciszkanów, kapucynów, franciszkanów konwentualnych, bernardynek, kapucynek, klarysek, koletanek; tercjarzy; Włoch, Asyżu, Bazylei; Akcji Katolickiej; aktorów, ekologów, niewidomych, pokoju, robotników, tapicerów, ubogich, więźniów.

W ikonografii jest ukazywany jest w habicie franciszkańskim, czasami ze stygmatami. Bywa przedstawiany w otoczeniu ptaków. Jego atrybutami są: baranek, krucyfiks, księga, ryba w ręku.

„Na św. Franciszka chłop już w polu nic nie zyska”

„Na św. Franciszka odlatuje pliszka”

„Na św. Francisz, czego się chłopie po polu kręcisz?” 

 


Matka Boska Różańcowa

(7 października)

101. Święto Matki Boskiej Różańcowej zostało ustanowione na pamiątkę zwycięstwa floty chrześcijańskiej nad wojskami tureckimi, odniesionego pod Lepanto 7 października 1571 roku. Sułtan turecki Selim II pragnął podbić całą Europę i zaprowadzić w niej wiarę muzułmańską. Ówczesny papież - św. Pius V, dominikanin, gorący czciciel Matki Bożej – dowiedziawszy się o zbliżającej się wojnie, zaczął żarliwe modlić się do Maryi, powierzając jej swą troskę podczas odmawiania różańca. W pewnym momencie doznał wizji. Zobaczył ogromne floty, przygotowujące się do starcia, a nad nimi Maryję, patrzącą na niego spokojnym wzrokiem. Jak się później okazało dzięki nieoczekiwanej zmianie kierunku wiatru udało się powstrzymać inwazję Turków na Europę.

Papież Pius V uczynił dzień 7 października świętem Matki Bożej Różańcowej i zezwolił na jego obchodzenie w tych kościołach, w których istniały Bractwa Różańcowe. Klemens XI, w podzięce za kolejne zwycięstwo nad Turkami odniesione pod Belgradem w 1716 roku, rozszerzył to święto na cały Kościół.

Większość sanktuariów Matki Bożej Różańcowej jest związanych z zakonem dominikańskim, w którym modlitwa różańcowa na szczególne znaczenie. Według legendy św. Dominik Guzmán miał otrzymać różaniec od Matki Bożej podczas objawienia. Nabożeństwo różańcowe w obecnej formie zawdzięcza swój początek błogosławionemu Alanowi de la Roche, założycielowi pierwszego bractwa różańcowego. W 1883 roku papież Leon XIII wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie "Królowo Różańca świętego - módl się za nami", a w dwa lata później zalecił, by w kościołach odmawiano różaniec przez cały październik.

Różaniec pojawił się w późnym Średniowieczu jako pomoc dla prostych, nieumiejących czytać i pisać mnichów, którzy nie mogąc modlić się psalmami powtarzali Pozdrowienie anielskie i Ojcze nasz medytując nad tajemnicami historii zbawienia. Stopniowo wyszedł on poza kręgi mnichów i upowszechnił się w całym Kościele zachodnim.

 

Święta Jadwiga Śląska – patronka Polski, Śląska, małżeństw i rodzin chrześcijańskich, uchodźców

(16 października)

Święta Jadwiga urodziła się około 1178 roku na zamku Andechs w Bawarii jako córka harbiego Bertolda VI i Agnieszki Wettyńskiej. Otrzymała staranne wychowanie najpierw na rodzinnym zamku, potem w klasztorze benedyktynek w Kitzingen nad Menem, znanym wówczas ośrodku kulturalnym. W wieku dwunastu lat poślubiła we Wrocławiu Henryka, syna Bolesława Wysokiego. Szybko nauczyła się języka polskiego. Od 1202 roku została księżną śląską. Henryk i Jadwiga stanowili wzorowe małżeństwo, mieli siedmioro dzieci. W 1209 roku złożyli śluby czystości przed biskupem wrocławskim Wawrzyńcem.

Jadwiga była osobą niezwykle skromną, chodziła boso, by nie odróżniać się od reszty swego ludu. Otaczała wielką troską poddanych, obniżała czynsze, udzielała pomocy materialnej ofiarom klęsk, odwiedzała chorych, założyła szpital. Była też hojna wobec Kościoła, budowała świątynie, dbała o ich wystrój, naczynia i szaty liturgiczne, zakładała klasztory, między innymi klasztor cysterek w Trzebnicy, do którego wstąpiła po śmierci męża i dwóch dorosłych synów. Promowała szkołę katedralną we Wrocławiu i wspierała ubogich zdolnych chłopców, którzy chcieli się uczyć. Starała się łagodzić dolę więźniów, posyłając im żywność, świece i odzież. Bywało, że zamieniała karę śmierci czy długiego więzienia na prace przy budowie kościołów lub klasztorów.

Wyczerpana surowym życiem mniszki zmarła, 14 października 1243 roku. Do chwały świętych wyniósł ją papież Klemens IV dnia 26 marca 1267 roku.

Rozkwit kultu św. Jadwigi jako patronki Polski, a zwłaszcza Śląska nastąpił w XIX wieku, podczas wzmożonej germanizacji zaboru pruskiego, a także po II wojnie światowej na skutek powrotu Śląska do granic Polski. W 1848 roku na jej cześć powstała rodzina zakonna - siostry jadwiżanki.

Święta Jadwiga Śląska jest uznawana za patronkę Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej i diecezji w Gorlitz; miast: Andechs, Berlina, Krakowa, Trzebnicy i Wrocławia; Europy; uchodźców oraz pojednania i pokoju.

Od dnia św. Jadwigi rozpoczynano w Polsce palenie w piecach, stąd przysłowie „Święta Jadwiga szczapy dźwiga”.

„Kto sieje na św. Jadwigę – ten zbiera z roli swej figę” 

„Gdy Jadwigę deszcz spodka, to kapusta niesłodka”

„Po św. Jadwidze słodycz w marchew idzie”

„Po św. Jadwidze dojrzałe grzyby i rydze”

„Około św. Jadwigi wokół wykopki na wyścigi”

„Św. Jadwiga bydło z pola ściga” 

 

Święty Wendelin – patron pastwisk i trzód, wędrowców i pielgrzymów, myśliwych, pasterzy i chłopów, obrońca podczas epidemii

(21 lub 22 października)

11Święty Wendelin żył na przełomie VI i VII wieku. Zgodnie z legendą był synem iroszkockiego króla, ale swoje pochodzenie ujawnił dopiero przed śmiercią. Zrezygnował z korony i tytułów, by wieść skromne i samotne życie. Odbył pieszą wędrówkę do Rzymu. Potem jako świniopas i pasterz owiec przebywał na terenie Niemiec. Ostatecznie zamieszkał w pustelni w Tholey, gdzie założył opactwo benedyktyńskie. Po jego śmieci pochowano go w miejscu, które nazwano Sankt Wendel. Z czasem stało się ono celem licznych pielgrzymek, z uwagi na zachodzące tam cuda. Na przełomie XIV i XV wieku wybudowano tam bazylikę, w której umieszczono sarkofag z prochami.

Kult Wendelina odzwierciadlił się zwłaszcza w sztuce ludowej. Obwołany został patronem pastwisk i trzód, orędownikiem pasterzy, obrońcą w czasie epidemii. Najwięcej kościołów i kaplic poświęconych świętemu znajduje się w Niemczech, we Francji, Czechach, Szwajcarii i Austrii, z której jego kult dotarł na obszar Śląska Cieszyńskiego. Obecnie najbardziej znanym w Polsce miejscem związanym z tym świętym jest kaplica w Rudzicy. Zgodnie z legendą pewien mieszkaniec Rudzicy, który odbywał służbę wojskową w Tyrolu, przywiózł obraz z wizerunkiem Wendelina i umieścił ją w lesie na drzewie, w pobliżu źródełka. Z czasem woda w tego miejsca zaczęła wykazywać właściwości lecznicze, zwłaszcza w chorobach oczu i gardła. W 1876 lub 1879 roku w pobliżu wybudowano kapliczkę. Co roku 25 kwietnia odbywa się tu msza w intencji urodzaju, natomiast 3 listopada msza dla myśliwych.

W ikonografii święty Wendelin jest przedstawiany jako pasterz w otoczeniu owiec lub bydła, często pogrążony w modlitwie. Jego atrybutami są: korona u stóp, laska pasterska, księga.

 

Święty Juda Tadeusz – patron Armenii, Magdeburga, szpitali i pesonelu medycznego, orędownik w sprawach trudnych i beznadziejnych

(28 października)

12Św. Juda był jednym z dwunastu apostołów, według tradycji bratem Jakuba i kuzynem Jezusa. Według pisarza Hegezypa (II w.) Juda był żonaty, miał dzieci i wnuki. Dlatego podejrzliwy cesarz Domicjan kazał wezwać wnuki Judy Tadeusza do Rzymu, aby się przekonać, czy nie zagrażają jego władzy. Gdy zobaczył, że to prości ludzie, odesłał ich do domu.

Legenda mówi, że po Wniebowstąpieniu Pańskim św. Tomasz wysłał Judę do Abgara, króla Edessy, który napisał list do Jezusa, zapraszając go do siebie. Chrystus miał mu odpowiedzieć listownie, że wizyty nie może złożyć, ale gdy wstąpi do nieba, pośle do króla Abgara jednego ze swych uczniów. W niektórych pismach apokryficznych można przeczytać, że św. Juda Tadeusz był tym apostołem, który przekazał płótna grobowe Jezusa  królowi Abgarowi w Edessie. Dlatego czasami na wizerunkach trzyma on w ręce lub ma zawieszony na szyi mały portret Jezusa.

Prawdopodobnie Juda głosił Ewangelię w Mezopotamii i w Poncie. Następnie razem ze św. Szymonem Gorliwym udał się do Persji, gdzie walczyli z czarnoksiężnikami. Tam też poniósł męczeńską śmierć. Według różnych tradycji został zabity maczugą lub ścięty toporem.

Kult św. Judy Tadeusza od XVIII wieku jest szczególnie żywy w Austrii i w Polsce. Dużą popularnością cieszy się nabożeństwo do świętego jako patrona do spraw beznadziejnych, w których jako bliski krewny Jezusa jest szczególnie skuteczny.

W ikonografii święty Juda Tadeusz jest przedstawiany z pałką lub włócznią w ręku, w czerwonej szacie męczennika lub w brązowym płaszczu z obrazem przedstawiającym Jezusa. Jest to nawiązanie do podań o cudownym uleczeniu z trądu przez ten wizerunek króla Edessy, Abgara. Do jego atrybutów należą: krzyż, księga, kamienie, laska, łódź rybacka, maczuga, miecz, pałki i topór.

„Jak już dzień przyjdzie św. Szymona i Judy to już zagnać należy z pól bydło do budy” 

„Na Szymona i Judy, gdy deszczu nie ma, to nieraz do Cecylii bez deszczu wytrzyma”

„Na św. Szymona i Judy spodziewaj się śniegu albo grudy” 

Tekst: Joanna Szymańska-Radziewicz

Oprac.graf. Paulina Szymańska

Literatura:

  1. Ignatowicz H.: „Święty Izydor wołkami orze... : święci patroni w życiu wsi polskiej: wystawa czasowa, 16 kwietnia - 27 listopada 2016 r.”. Szreniawa: Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego, 2016
  2. www.berwiarz.pl
  3. www.opoka.pl

 

 

Czytany 464 razy